طراحی وب سایت

یک. در روزگاری زندگی می کنیم که سازمان ها پز وب سایت داشتن می دهند و برخی نیز تلاش دارند تا آگاهانه ابزارهای دنیای وب را در خدمت برآوردن نیازهای مشتریان سازمانی شان به کار گیرند. سازمانی دولتی را سراغ دارم که ماموریتش توسعه تجارت ایران است و باید به صادرکنندگان و واردکنندگان خدمات مورد نیازشان را ارایه دهد. مدیران ارشد این سازمان، در دو سه سال اخیر، همت گمارده اند تا جریان شفاف اطلاعات تجاری را از طریق فضای وب برقرار کنند. حتی بالاترین مقام این سازمان گزارش های رسمی خود به مدیران بالادست یا هم ترازش را از طریق وب سایت رسمی سازمانش انجام می دهد. بسیاری از مشتریانشان بدون مراجعه حضوری نیازهایشان (و حتی فراتر از آن را) روی وب می یابند. به گمانم مدیران این سازمان می دانند که اگر جایی دسترسی کابلی به وب نبود، تلفن های همراهشان می تواند آن ها را به منابعی که روی وب گذاشته اند برساند، اگر gprs روی گوشی شان فعال باشد، یا اینترنت بی سیم دور و برشان پیدا شود. قضاوت در مورد اندک یا بسیار بودن این نوع سازمان ها، با خوانندگان محترم کلیک. اما چند پرسش ساده: آیا مدیران سازمان های مختلف (دولتی یا غیردولتی) نشانی وبی مجموعه شان را می دانند و می توانند بنویسند؟ آیا خبر دارند که در وب سایتشان چه ها قابل دسترسی است؟ تاریخ آخرین بازدید خودشان را به خاطر می آورند؟ دو. سال ها از زمانی که درج ایمیل روی کارت های ویزیت آغاز شد می گذرد. مدیران و کارشناسان همه (و شاید برخی) این نشانی خود را به دیگران می دهند. وقتی کارتی را در دستم می گیرم، حتما به ایمیل خانم یا آقای محترمی که با کارتش خود را به من معرفی می کند، نگاهی می اندازم تا مختصاتی نسبی از نوع تفکر و حرفه ای گری وی داشته باشم. این که نام فارسی شرکتش را با ترجمه فینگلیش با یک یاهو یا جی میل دات کام همراه کرده باشد، یا ردی از نام و نام خانوادگی اش در ایمیل دیده شود، اصراری بر دکتر یا مهندس بودنش در این نشانی وبی کرده باشد یا نه و شاهدهای دیگر، کمی پیش و بیش از آشنایی با صاحب کارت، او را به ما معرفی می کند. مدیران ارشد بسیاری از سازمان های دولتی را می شناسم که ترجیح می دهند با ایمیل خود در یاهو یا جی میل کار کنند، حتی آن ها که روی کارت ویزیت شان و و ب سایت سازمانشان ایمیل سازمانی ذکر شده است. جالب این که از طریق یاهو و جی میل اسناد و مدارک رسمی و دولتی را هم رد و بدل می کنند و تصور دارند که محیط امن امن است! سه. برخی ارگان ها مدعی هستند که همه اطلاعات مورد نیاز مراجعان خود را روی وب گذاشته اند. راست هم می گویند. نمونه ای را شاهد بودم که داشتند بخشنامه ها و دستورالعمل ها را اسکن می کردند تا تصویر آن ها را روی وب بگذارند بی آن که نسخه متنی در کنارش قرار گیرد و در جستجوهای وبی یافت شود. مسوولان محترم آن ارگان هم خوشحال بودند که در حال خدمت رسانی الکترونیکی هستند. یاد «به سراغ من اگر می آیید، نرم و آهسته بیایید» سهراب سپهری افتادم و این که وقتی ما چیزی را روی وب می گذاریم، دیده شدن و سرعت دسترسی به آن را فراموش نکنیم. وظیفه ما روی وب گذاشتن نیست، آن چه مشتری می خواهد مهم تر است؛ البته شاید! چهار. «ناچار شدم تغییرش دهم چون یک اسپم روبات بخش زبان های خارجی وب سایت را مورد حمله قرار داد. اگر راهکار مقابله را پیدا کنیم، دوباره امکان مشاهده و ترجمه آنی سایت به 19 زبان مختلف را برقرار می کنم.» این بخشی از یادداشت دریافت شده از دکتر دنی کاوالوچی است. این یادداشت چند روز پس از چاپ مطلبی در همین ستون (یکشنبه 3 خرداد 1388) به دستمان رسید. این دانشیار دانشگاه استراسبورگ فرانسه در ادامه ذکر کرده که بالا رفتن یک باره تعداد بازدیدکنندگان ایرانی سایت برایش عجیب بوده و ابراز امیدواری کرده تا ارتباط ایران و فرانسه در زمینه های علمی به واسطه علاقه های مشترکی مانند نوآوری نظام یافته یا triz بیشتر شود. بازخورد دادن کار خوبی است، همیشه، و عادت کردن به آن بسیار پسندیده. از نیمه خالی لیوان گفتیم در حالی که قدر قطره های موجود را هم می دانیم. اما لیوان نیمه را باید پر کرد تا عطش و تشنگی رفع شود. محمود کریمی

منبع : جام جم آنلاین  تاریخ : 7   تیر   1388  شاخه : وب